دکتر علی شریعتی

خار تویی     شور منم     هاله ی بی نور تویی!

ما فقط رای مونو می خواستیم خون عزیزان ما رو پس بدبد! رای مونو پس ندادید خون جوانان ما رو پس بدید رای مونو با خونمون امضا کردیم حرمت خون ما رو پس بدبد

سبو وضو گرفته با شراب سرخ چشم تو             وضو گرفته با گلاب  ناب سرخ چشم تو

بيا و سرمه اي به سايه هاي پلك شب بكش       و سرخي انار را به لب بزن به لب بكش

عبير و عود و مشك را سپند دانه دانه كن           چراغ داع باغ را تجلي جوانه كن

طلوع دفع شمس را به صبح من غزل بگو          دو بيت از شكر بخوان سه مصرع از عسل بگو

به احترام نور او قيام كن قيام كن                      در آسمان ترين زمين ستاره زد سلام كن

عقاب تیز پر دشتهای استغنا                               اسیر پنجه ی تقدیر می شود گاهی

از همه به خاطر پست پیش عذر می خوام

اگه بدونید دلم از چی داشت می ترکید شاید بهم حق بدید هر چند من اصلا حقی ندارم اگه داشتم می ترکیدم به خاطر وضعیته بهارم بود!

ولی مهم اینه که اون می خنده پس عیده!

مهم اینه هر دومون هنوز خدا رو داریم پس یک هیچ از اونایی که خدا رم ندارن جلوییم!

مهم اینه که منو می بخشه!

مهم اینه باید خوشحالش کنم باید بخندم تا بخنده باید بمونم تا بتونه!

باید محکم باشم تا بهاره رو پای من واسته!
پس خدایا سال جدید هیچی واسه خودم نمی خوام جز شادی و خنده ی بهارمو!
بهاری که چشماش هنوز زلاله دلش هنوز پاکه و تنها کسیه که می دونم دوست داشتنش بی دریغه!

درسته که منم آدمم اما بعضی آدما با قانونه طبیعت جور در نمیان!

خدایا بهاره الان بی دلیل دوست داره این خیلی قشنگه!
عید همه پر از شادی و خنده باشه! ساله همه هم پر از خیر و برکت!
التماس دعا

چي بگم؟

از كجا بگم؟

بگم از دنياي پست و بي رنگ يا از دنياي آشفته ي ذهن آدما؟

ذهنهايي كه گاهي انقدر كوچيكن كه دو قدم جلوتر از زمان حالشونو نمي بينن يا از زماني كه انقدر بزرگ و دورن كه خودشونو پوچ مي بينن؟

بگم از لحظه ي همون اتفاق كه هنوز اونايي كه روحاشون زنده است مي فهمنش و بقيه همه بهش عادت كردن؟ اتفاق تلخ جان سپردن به شيطان بي محبت و فاني؟

بگم از اونايي كه هنوز مهربونن يا اونايي كه مهربوني براشون افسانه ي دروغين قبل از خواب كودكانه است؟

بگم از اونايي كه آشناي درد هم ديگن يا اونايي كه درد بقيه براشون بازيچه شده كه با ادامه ي بي رحميشون دنيا رو سياه تر كنن؟

از هم زبونهايي كه هنوز با برق وجودشون دنيا نفسي ميكشه هرچند بي رمق،‌ يا اونايي كه دنيا رو از دنيا بودن شرمنده كردن؟

از دستايي كه  در كشاكش كمك خسته شدن يا دستايي كه جز رنگ بدي و پليدي نديدن؟

از كسايي كه شونه هاشون مرهم و تكيه گاه اشكاي مردمه تا با گوشه اي از دلشون پلي بسازن تا مردم از روش رد بشن و فراموش كنن تو چه دنيايي هستن هرچند كوتاه،‌ يا از آدمايي كه با دل سياهشون اشكاي آدما رو در ميارن تا درياچه بسازن روش پل بزنن از روش رد بشن يادشون بره دل چند نفر رو زير پا له مي كنن؟

بگم از كسايي كه انسان ماندن و انگيزه  ادامه دارن يا آدمايي كه در كمال رضايت به صورتهاي حيواني تن سپردن؟

از آدمايي كه نمي دونن هنوز به اميد معدود انسانهاي باقي مانده بمانند يا به ناچار تن به به جنگل وحشي و درنده بسپارند ؟

هستن آدمايي كه هنوز به اميد پاكيه اونا زمين زنده بمونه؟